آسیب شناسی آموزش درس دینی در مدارس
بسم الله الرحمن الرحیم
آسیب شناسی آموزش درس دینی در مدارس
بشر در طول حیات خویش به دنبال واقعیتی بوده که آلام روحی او را تسکین دهدو اورا به ساحل آرامش رهنمون گردد. این واقعیت همان حس پرستش است که در نهاد انسان به ودیعه گذاشته شده است. دین برنامه جامع وکاملی است که خداوند متعال بوسیله انبیاء علیهم السلام برای هدایت ورستگاری انسان فرستاده که حس حقیقت طلبی انسان را پاسخگو باشد .
دین اسلام کاملترین وجامع ترین دینی است که توانسته به نیازهای بشریت پاسخ صحیح داده واورا به سرمنزل سعادت رهننمون شود.یکی از اهداف دین مبین اسلام رساندن انسان به کمال است که در سایه آموزش صحیح صورت می گیرد.یکی از اهداف آموزش وپرورش در کشورمان نیز تحقق این هدف می باشد. به راستی چقدر درس دینی وبحث تربیت دینی در مدارس ما اهمیت دارد؟ چقدر خانواده ها نسبت به این مقوله حساس بوده وبه تربیت دینی فرزندان خود بها می دهند؟
بحث آسیب شناسی تربیت دینی از سه جهت قابل بررسی می باشد. 1. از نظر خانواده ها 2. از نطر محتوای آموزشی 3. از نظر نیروی انسانی در آموزش وپرورش.
خانواده اولین مکانی است که کودک در آن رشد یافته وهمزمان تحت تربیت دینی قرار می گیرد. هرچه خانواده نسبت به مسائل دینی مقیدتر باشد کودک تحت تأثیر خانواده با مسائل دینی بهتر آشنا شده و راحت تر این مسائل را می پذیرد. متأسفانه امروزه به دلیل مشکلات فراوان در زندگی روزمره اشخاص، پرداختن به تربیت دیتی فرزندان در بعضی از خانواده ها در حاشیه قرار گرفته وباعث شده فرزندان این خانواده ها لاابالی باشند وجالب این جاست که این خانواده ها بار خود را بردوش مدرسه گذاشته واین مسئولیت را به اولیای مدارس واگذار می نمایند .حال آنکه اگر در مدرسه هم به این مهم تأکید گردد چون نوجوان وجوان در محیط خانه تقید وتعهد چندانی نسبت به مسائل دینی نمی بیند در نتیجه ارزشی برای مباحث دینی قائل نیست.واین جاست که فرایند تعلیم وتربیت دینی با مشکل مواجه می گردد. از طرفی ظهور انواع مدها در جامعه ما واستقبال قشر جوان از این مدهای غربی وهمچنین پخش انواع فیلم های مخرب از شبکه های ماهواره ای وسی دی هایی که به صورت غیر قانونی در میان جوانان دست به دست می شود که اکثریت قریب به اتفاق این فیلم ها دین وماهیت آن را به باد انتقاد می گیرد؛ومدهایی که با فرهنگ ودین ما سنخیت ندارد باعث شده که بعضی از جوانان ما با آموزه های دینی کاملاً بیگانه باشند وتعصبی در قبال دین از خود نشان ندهند.
از نظر نیروی انسانی که بررسی می کنیم بعضی از دبیران محترم دینی تعهد چندانی نسبت به درس از خود نشان نمی دهند. تدریس این درس فقط به روخوانی وپاسخ به سؤ الات درس اختصاص می یابد . درس دینی برخلاف آنچه که بعضی تصور می کنند ساده وپیش پا افتاده نیست که هر کسی از عهده تدریس این درس برآید بلکه پر از مفاهیم فلسفی و اعتقادی است که بسیاری از شبهه های ذهن دانش آموزان را پاسخ می دهد. از طرف دیگر برای تحقق هدف این درس ، دبیر درس دینی خود باید به مسائل دینی تقید وتعهد داشته تا بتواند الگویی مناسب برای دانش آموزان باشد.
در بعضی از مدارس از دبیران غیر تخصصی( صرفاً جهت پرکردن ساعت موظفی) استفاده می شود که به دلیل ناآشنایی دبیران با مسائل آموزشی این درس تفهیم مسائل درس دینی را با مشکل مواجه می نماید.
از نظر محتوای آموزشی هم بررسی کنیم می بینیم که در این درس جایی برای بعضی از مسائل مهم اخلاقی وجود ندارد . . مسایلی که مبتلا به جوانان و جامعه است . ولازم است که در مدارس وکتابهای درسی به آن پرداخته شود .
پیشنهادات:
1. حتی المقدور از دبیران تخصصی دینی. برای تدریس استفاده گردد.
2. برای تدریس احکام ، کتاب ها و سی دی های آموزشی در اختیار مدارس قرار گیرد.
3. همکاران محترم دانش آموزان را با تحقیق وپژوهش بیشتر آشنا کنند. چرا که در سایه تحقیق بسیاری از شبهه ها برطرف می گردد.
4. استفاده از تفاسیر در شرح وتوضیح آیات درس بسیار مناسب است .همچنین ارجاع دانش آموز به تفاسیر باعث ایجاد انس دانش آموز با آیات ومفاهیم هر آیه می گردد.
والسلام
منابع:
1. آسیب شناسی تربیت دینی ، بهرام حمید زاده
2. تربیت دینی ، ماهیت متفاوت اهداف وروشهای آموزش وارزشیابی آن ، عباس حاجی آقالو
3. وضعیت موجود درس دینی از لحاظ نیروی انسانی، یونس باقری .
